Ανέκδοτο..

Ήταν η μέρα της έκθεσης στο δημοτικό. Όλα τα παιδάκια κάνανε βαβούρα μες την τάξη, ώσπου ήρθε η δασκάλα. Κάθισε στην έδρα και είπε:
– Καλημέρα παιδάκια. Το θέμα μας σήμερα είναι: «τα ποτάμια της χώρας μας». Αρχίστε να γράφετε.
Ξεκινάνε τα μικρούλια πυρετωδώς, και σε λίγο ο Τοτός παραδίδει την έκθεση του και ξανακάθεται. Η δασκάλα αρχίζει να διαβάζει.
«Τα ποτάμια είναι γεμάτα νερό και είναι γαλάζια τα ποτάμια και έχουν μέσα ένα σωρό ψάρια, και ακόμη τα ποτάμια κυλάνε πάντα προς τη θάλασσα, και ο παππούς μου, που ζει σε ένα αγρόκτημα πλάι σε ένα ποτάμι, έχει δύο γελάδες, μία άσπρη και μία μαύρη, και οι γελάδες του παππού μου πίνουν το νερό από το ποτάμι, και μια μέρα ήρθε ο ταύρος του παππού μου και γάμησε την άσπρη γελάδα.»
– Τοτόόόόό! Τσακίσου και έλα γρήγορα εδώ. Τι γλώσσα είναι αυτή; Τι απαράδεκτη έκφραση είναι αυτή; Να μην ξανασυμβεί. Ακούς;
– Μα κυρία, τι να γράψω; Αφού αυτό έγινε.
– Κοίτα Τοτό. Μπορείς να πεις: «Έκανε έκπληξη στην άσπρη γελάδα». Αλλά το άλλο, εκείνο που είπες, ποτέ. Δεν θα το λες ποτέ. Κατάλαβες;
– Μάλιστα …
Την επόμενη εβδομάδα, την ημέρα της έκθεσης, η συνηθισμένη βαβούρα επικρατούσε στο σχολείο. Η δασκάλα μπαίνει στην τάξη, και λέει:
– Καλημέρα παιδάκια. Το θέμα μας σήμερα είναι: «τα βουνά της χώρας μας». Αρχίστε να γράφετε.
Τα παιδάκια σκύβουν πάνω στα χαρτιά τους και σε λίγα λεπτά, ο Τοτός πηγαίνει και αφήνει την έκθεση του πάνω στην έδρα και ξανακάθεται. Η δασκάλα του ρίχνει μια δύσπιστη ματιά και αρχίζει να διαβάζει.
«Τα βουνά είναι μεγάλα και καφετιά, και είναι ακόμη και μυτερά στην άκρη. Και τα βουνά έχουν δέντρα πάνω τους για να δείχνουν και λίγο πράσινα και να μην είναι μονότονα, και ο παππούς μου, που ζει σε ένα αγρόκτημα σε μια πλαγιά ενός βουνού, έχει δύο γελάδες, μία άσπρη και μία μαύρη, και οι γελάδες του παππού μου τρώνε το χορταράκι από την πλαγιά του βουνού και είναι πολύ χαρούμενες και μια μέρα ήρθε ο ταύρος του παππού μου και γάμησε την άσπρη γελάδα.»
– ΤΟΤΟΟΟΟΟ! Γρήγορα εδώ. Τι σου είπα εγώ; Δεν είπα ότι δεν μπορείς να γράφεις αυτή τη λέξη; Ε; Ε;
– Μα κυρία, τι να έγραφα;
– Τοτό, σου τόνισα την προηγούμενη φορά, έπρεπε να γράψεις: «έκανε έκπληξη στην άσπρη γελάδα».
– Καλάαααα …
Σε μια βδομάδα, την ώρα της έκθεσης, η δασκάλα αναγγέλλει ότι το θέμα αυτή τη φορά είναι: «Τα κατοικίδια ζώα». Τα παιδάκια αρχίζουν και παλεύουν με τα μολύβια πάνω στα θρανία τους. Σε λίγα λεπτά, ο Τοτός σηκώνεται, αφήνει μια μισογεμάτη σελίδα πάνω στην έδρα και ξανακάθεται. Η δασκάλα τον κοιτάει λοξά, σηκώνει το κομμάτι χαρτί και διαβάζει.
«Τα κατοικίδια ζώα, είναι μικρά και μεγάλα ζώα, που δεν δαγκώνουν, γιατί είναι φίλοι του ανθρώπου και μας βοηθάνε και εμείς τα σκοτώνουμε για να τα φάμε, αλλά όχι σαν τις γελάδες του παππού μου, που ζει σε μια πλαγιά βουνού δίπλα σε ένα ποτάμι, οι οποίες πίνουν νερό από το ποτάμι και τρώνε το γρασίδι από την πλαγιά του βουνού, και είναι δύο οι γελάδες του παππού μου, μία άσπρη και μία μαύρη, και μια μέρα, νωρίς το πρωί, ήρθε ο ταύρος του παππού μου και έκανε έκπληξη στην άσπρη γελάδα. Γάμησε τη μαύρη γελάδα.»

Advertisements



Αρέσει σε %d bloggers: